NFZ „dopłaci”, „sfinansuje”, „da”? Coraz więcej Polaków mówi wprost: to nasze pieniądze, nie pieniądze urzędników
Narodowy Fundusz Zdrowia od lat przedstawiany jest jako instytucja, która finansuje leczenie, dopłaca do terapii, refunduje leki i wspiera polskich pacjentów. W mediach niemal codziennie pojawiają się komunikaty o kolejnych miliardach przekazywanych na ochronę zdrowia. Politycy organizują konferencje prasowe, urzędnicy publikują komunikaty, a społeczeństwo słyszy, że „NFZ da”, „NFZ zapłaci”, „NFZ sfinansuje”.
Tymczasem coraz więcej obywateli zaczyna zadawać bardzo niewygodne pytanie. Skąd właściwie pochodzą te pieniądze?
Bo prawda jest znacznie bardziej brutalna niż polityczne slogany. NFZ nie posiada własnych pieniędzy. Nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie produkuje dóbr. Nie zarabia miliardów jak wielka korporacja. Wszystkie środki trafiające do systemu ochrony zdrowia pochodzą z kieszeni obywateli. Z podatków. Ze składek zdrowotnych. Z pieniędzy ludzi ciężko pracujących każdego dnia.
Polacy coraz bardziej zirytowani narracją o „dawaniu”
Dla wielu obywateli język używany przez polityków staje się symbolem oderwania od rzeczywistości. Coraz częściej można usłyszeć głosy, że państwo zachowuje się tak, jakby rozdawało własne pieniądze, podczas gdy w rzeczywistości operuje środkami wcześniej zabranymi obywatelom.
Kiedy polityk mówi, że „rząd daje”, „NFZ finansuje” albo „państwo dopłaci”, wielu ludzi odbiera to jako próbę budowania propagandy sukcesu. Tym bardziej że przeciętny podatnik widzi swoje wynagrodzenie i wie, jak ogromne kwoty co miesiąc znikają w podatkach i składkach.
W Polsce praktycznie każdy pracujący obywatel finansuje ochronę zdrowia. Problem polega jednak na tym, że coraz więcej ludzi nie widzi efektów tego finansowania.
NFZ miał usprawnić system, a coraz częściej kojarzy się z kolejkami
Narodowy Fundusz Zdrowia powstał po to, aby zarządzać pieniędzmi przeznaczonymi na leczenie obywateli. W teorii system miał być sprawny, nowoczesny i transparentny. Pacjent miał mieć zapewniony dostęp do leczenia, lekarzy i badań.
Dzisiaj rzeczywistość wygląda jednak zupełnie inaczej.
Wielomiesięczne kolejki do specjalistów stały się w Polsce codziennością. W niektórych przypadkach pacjenci czekają rok lub dwa lata na podstawowe badania diagnostyczne. Operacje są przekładane. Oddziały szpitalne mają problemy kadrowe. Lekarze pracują ponad siły.
Coraz częściej obywatele zadają pytanie, jak to możliwe, że przy tak gigantycznych wpływach do systemu sytuacja nadal wygląda dramatycznie.
Składka zdrowotna rośnie, ale pacjent nadal czeka
W ostatnich latach składka zdrowotna stała się jednym z największych obciążeń finansowych dla przedsiębiorców oraz pracowników. Wielu ludzi zauważa, że państwo pobiera coraz więcej pieniędzy, ale jakość usług publicznych nie poprawia się w takim tempie, jak oczekiwano.
Przedsiębiorcy alarmują, że koszty prowadzenia działalności gospodarczej są coraz wyższe. Pracownicy widzą, jak duża część ich pensji trafia do państwowego systemu.
Tymczasem rzeczywistość jest brutalna. Pacjent, który potrzebuje szybkiej pomocy, bardzo często słyszy, że najbliższy termin jest za kilka miesięcy albo nawet za rok.
W efekcie Polacy zaczęli płacić podwójnie. Najpierw obowiązkową składkę zdrowotną, a później prywatnie za wizyty, badania i leczenie.
Prywatna służba zdrowia rośnie, bo ludzie tracą cierpliwość
Jeszcze kilkanaście lat temu prywatna opieka medyczna była dla wielu luksusem. Dziś staje się koniecznością. Coraz więcej rodzin wykupuje abonamenty medyczne albo płaci za pojedyncze wizyty prywatne, bo nie chce miesiącami czekać na pomoc.
W praktyce wygląda to absurdalnie. Obywatel płaci obowiązkowo na publiczną służbę zdrowia, ale kiedy zachoruje, musi płacić drugi raz, ponieważ system publiczny okazuje się niewydolny.
To właśnie dlatego rośnie frustracja społeczna. Ludzie mają poczucie, że państwo pobiera ogromne pieniądze, ale nie zapewnia usług na odpowiednim poziomie.
Biurokracja pożera gigantyczne środki
Jednym z największych problemów systemu ochrony zdrowia jest rozbudowana administracja. Lekarze od lat alarmują, że coraz więcej czasu spędzają na wypełnianiu dokumentów, a coraz mniej na leczeniu pacjentów.
System stał się ogromną machiną biurokratyczną. Procedury, kontrole, formularze, dokumentacja i administracja pochłaniają gigantyczne środki finansowe.
Pacjent widzi jedynie efekt końcowy. Kolejki. Brak terminów. Przepełnione szpitale. Frustrację lekarzy. Zmęczone pielęgniarki.
Coraz częściej pojawia się więc pytanie, ile pieniędzy realnie trafia na leczenie, a ile pochłania sam aparat administracyjny.
Lekarze także są ofiarami niewydolnego systemu
W debacie publicznej często pojawia się gniew wobec lekarzy. Jednak coraz więcej osób zauważa, że medycy również funkcjonują w bardzo trudnych warunkach.
Brakuje lekarzy i pielęgniarek. Personel pracuje po kilkanaście godzin dziennie. Młodzi medycy coraz częściej wybierają wyjazd za granicę albo przechodzą do sektora prywatnego.
Powód jest prosty. Publiczna służba zdrowia staje się coraz bardziej przeciążona i coraz trudniej w niej normalnie funkcjonować.
Lekarze alarmują, że bez głębokiej reformy system będzie się dalej pogrążał.
Politycy chwalą miliardy, pacjenci widzą kolejki
Każdy kolejny rząd chętnie mówi o rekordowych wydatkach na ochronę zdrowia. Padają wielkie liczby, miliardy złotych i zapowiedzi nowych programów.
Problem polega na tym, że zwykły obywatel nie ocenia systemu przez pryzmat konferencji prasowych. Pacjent patrzy na rzeczywistość.
A rzeczywistość wygląda tak, że wiele osób nie może dostać się do specjalisty na czas. Seniorzy miesiącami czekają na badania. Rodzice małych dzieci szukają prywatnych pediatrów. Szpitale walczą z zadłużeniem.
Coraz więcej ludzi mówi więc otwarcie, że propaganda sukcesu przestała działać.
Ochrona zdrowia potrzebuje uczciwości
W Polsce bardzo często unika się szczerej rozmowy o ochronie zdrowia. Łatwiej jest mówić o kolejnych miliardach niż przyznać, że system wymaga poważnej reformy.
Tymczasem obywatele coraz lepiej rozumieją, jak funkcjonują finanse publiczne. Wiedzą, że NFZ nie ma własnych pieniędzy. Wiedzą również, że każda refundacja i każde świadczenie są finansowane przez podatników.
Dlatego coraz więcej ludzi oczekuje uczciwego języka i realnych działań zamiast politycznych sloganów.
Czy system wymaga całkowitej przebudowy?
Debata o przyszłości ochrony zdrowia trwa od wielu lat. Pojawiają się różne pomysły. Jedni chcą zwiększenia wydatków publicznych. Inni proponują częściową prywatyzację. Są także głosy mówiące o likwidacji NFZ i stworzeniu zupełnie nowego modelu.
Jednak niezależnie od politycznych sporów jedno wydaje się pewne. Zaufanie społeczne do obecnego systemu maleje.
Pacjenci chcą prostych rzeczy. Szybkiego dostępu do lekarza. Krótszych kolejek. Lepszej diagnostyki. Sprawnych szpitali. Godnych warunków pracy dla personelu medycznego.
To właśnie te elementy decydują o tym, czy system działa skutecznie.
Polacy mają prawo pytać, gdzie trafiają ich pieniądze
Obywatele finansują cały system ochrony zdrowia i mają pełne prawo oczekiwać przejrzystości. Mają prawo wiedzieć, dlaczego mimo ogromnych wydatków sytuacja nadal jest tak trudna.
Coraz więcej osób uważa, że bez głębokich reform kryzys będzie się pogłębiał. A społeczeństwo nadal będzie zmuszone płacić dwa razy. Najpierw obowiązkową składkę, a później prywatnie za leczenie.
Jedno pozostaje bezdyskusyjne. NFZ nie rozdaje własnych pieniędzy. To pieniądze obywateli, którzy każdego dnia pracują i finansują funkcjonowanie państwa.
NFZ „dopłaci”, „sfinansuje”, „da”? Coraz więcej Polaków mówi wprost: to nasze pieniądze, nie pieniądze urzędników
Pacjenci chcą skutecznego systemu, a nie politycznych sloganów
Dla chorego człowieka nie ma znaczenia liczba konferencji prasowych ani politycznych deklaracji. Liczy się jedno. Czy otrzyma pomoc na czas.
Jeżeli państwo pobiera od obywateli ogromne pieniądze na ochronę zdrowia, społeczeństwo ma pełne prawo oczekiwać sprawnego systemu.
Bo zdrowie nie powinno być luksusem dostępnym tylko dla tych, których stać na prywatne leczenie.
